Uważny fotograf

Ostatnio uczestinczyłem w uroczystości ślubnej moich przyjaciół.Jako wierzący inaczej bardziej interesowało mnie wszystko dokoła.Ktoś przysnął, ktoś wpadł w ostatniej chwili, czy ministrant biegający niezdarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.Czy też rodzinka, która robiła wszystko co w ich mocy, by całą imprezę sfocić, uporczywie przeszkadzając w uroczystości.W pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Przemykał się cicho po świątyni. To tu z zakamarka pstryknął fotę.To wdrapał się na górną nawę. To cicho w zakamarku oparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zaciekawiło mnie jak on robi foty, skoro nic mu nie błyska, a rodzinne aparaciki mrygają, że aż jasno się robi przed oczami.Powiem jeszcze że w kościele najjaśniej nie było.Minął jakiś czas, młodzi wrócili z miodowego, zobaczyliśmy się więc,żeby pochwalili się pamiątkami.Na pierwszy rzut poszły foty z wakacji. Piękne widoczki i oni, zakochani.Następnie ślub i wesele - najpierw męczarnia przy zdjęć z rodzinnychaparacików. Co drugie rozmyte, to ciemne że nic nie widać lub błysk z fleszaprzesłaniał całą fotkę. Na zakończenie wyciągnęli ładny skórzany album. Nie było w nim tysiąca zdjęć, tylko kilkanaście, bądź kilkadziesiąt. Jego oglądanie nie było katorgą. Każde zdjęcie piękne, czytelne, opowiadające. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Wyraźni bohaterowie każdego zdjęcia. Przeglądając ten album przypomniałem sobie dyskretnego fotografa,robiącego zdjęcia z daleka, bez błysków i fleszy. Mogę więc powiedzieć, że profesjonalnafotografia ślubna, ciężka praca i do tego odrobina sztuki.